NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
KOCHAM TYLKO CIEBIE
KAMELIA
Widzę, że dobrze się bawi...
co mnie nieco denerwuje.
- To znowu pan. - Co?
Już kiedyś pan tu był.
Zasłaniał pan twarz czarną czapką i miał pan dziwną koszulkę.
Pracuję tu na pół etatu.
Jasne. Proszę wchodzić.
Już pan jedzie? Nie wejdzie pan?
Proszę nie zwracać na mnie uwagi i zaczynać pracę.
To trochę dziwne.
Gdyby pan wszedł, uznałabym pana za klienta.
Ale czajenie się oznacza jedno z dwóch.
Albo chce pan pożyczyć pieniądze, albo za kimś pan tęskni.
Z jakiegoś powodu nie chce pan wejść do restauracji.
Umie pani zachęcić klienta.
Yong-sik, masz pojęcie,
jak mieszasz mi w głowie?
Dongbaek.
Znasz Kang Jong-ryeola, prawda?
Jestem ciekawa, po co Superman ciągle tu wraca.
Nie dam rady tego zjeść.
To mała porcja.
Nic się nie zmieniło przez te dziesięć lat.
Przepraszam. Prosiłem o dokładkę ryżu.
Gotuje się.
Świnia. Jakby nie jadł od kilku dni.
- Gdzie chłopiec? - Co?
Liczę, że nie głoduje przez twój nowy związek.
Gdzie on jest? Robi się późno.
Wychowywałeś kiedyś ośmiolatka?
- Co? - Wiesz, ile zajęć ma takie dziecko?
Sprzedaję smażoną wieprzowinę, by Pil-gu niczego nie zabrakło.
Idź oglądać delfiny ze swoją córką.
Nie rób z siebie głupka po tylu latach.
Oglądasz mój program?
Podobno zapomniałaś, jak wyglądam.
Ciągle puszczają powtórki.
Gorące!
Nic ci nie jest? O rany.
W porządku.
Przepraszam.
KANG PIL-GU
HWANG YONG-SIKOWI, SZCZĘŚCIA!
Panie Kang.
Znam wszystkie... Jak to się mówi? Przyśpiewki. Znam wszystkie przyśpiewki.
Raz, dwa. Raz, dwa, trzy, cztery.
Jong-ryeol, dalej, Jong-ryeol
- Zdobądź dziś punkt, Jong-ryeol - To jest typ Dongbaek?
Jong-ryeol!
- Widzi pan? Znam całą! - Jong-ryeol rozgryzł go
przy pierwszym spotkaniu.
Mówiłem. I to nie tylko z uprzejmości.
Naprawdę jestem...
wielkim fanem.
- Widzę. - Tak.
Naprawdę jest jego fanem?
Znasz Dziesięciomilionowego Kang Jong-ryeola, prawda?
Nie znam. Nie znoszę baseballu.
Co?
Jak możesz tego nie kojarzyć?
- „Dziesięciomilionowego”? - Co?
Czyli naprawdę nie wiecie.
Zjednoczył dziesięć milionów ludzi.
Stąd ta ksywka.
To było dziesięć lat temu?
Podczas finałów WBC...
Mecz Korea-Japonia.
W trakcie tego meczu
stał na boisku nieobecny, zamiast biec
z drugiej do trzeciej bazy.
Przez niego przegraliśmy.
W ten sposób...
O rany. Zdobył dziesięć milionów antyfanów.
Dziesięciomilionowy Jong-ryeol.
Wiem o panu wszystko.
Widzę.
Dokładnie było to osiem lat temu.
Co?
To było osiem lat temu?
Chwila.
Podobno chodził pan przez rok do mojej podstawówki.
To samo miasto, ta sama szkoła.
Też powinien dostać orzeszki na koszt firmy, co nie?
Nigdy mu nie proponowałam.
A kim ty jesteś, żeby rozporządzać moimi orzeszkami?
Chyba jednak nie jesteście blisko.
Cóż...
Trzy sekundy, dobra?
KAMELIA
Mogę ustawić je na profilowe?
Jasne, proszę.
Dziękuję.
Yong-sik.
Nie przyjęli cię do policji ze względu na wyniki egzaminów, co?
Proszę nas jeszcze odwiedzić,
gdy będzie pan w prowincji Chungcheong.
Dobrze. Mówi pan, jakby był właścicielem.
Prawie jestem.
To znaczy chciałbym być.
To zwykły wieśniak.
Jak by to ująć...
Wydaje się pan taki prosty.
„Prosty”?
Tak. Wyluzowany i bezproblemowy.
- Kumple muszą pana lubić. - Owszem, lubią.
Wiele kobiet uważa takie usposobienie za bardzo czarujące.
„Bardzo czarujące”?
Mówią, że kundle są słodsze niż psy rasowe.
W świecie dupków, którzy tylko dobrze wyglądają,
prosty chłopak ze wsi to skarb.
Mówisz o mnie, tak?
KAMELIA
CHŁOPAK ZE WSI
Poważnie chcesz mnie codziennie odprowadzać?
Przynajmniej do pracy i z powrotem.
Jako czarujący...
Jako policjant.
Jak o tym pomyśleć, ten napis nie pojawił się tam nagle.
Joker nie zabił mnie pięć lat temu,
a teraz byłoby mu trudniej.
Dlaczego? Bo jestem przy tobie?
Nie, bo jestem samotną matką.
Samotne wychowywanie chłopca wymaga determinacji.
Sama dam radę Jokerowi.
Przeżyłam nasze spotkanie,
a Joker przestał po nim zabijać.
Broń?
Znaleźliście broń?
Pierwszy raz zostawił broń na miejscu zbrodni,
ale to nie wszystko.
- To Joker? - Zostawił wiadomość?
Mamy świadka.
Była tam kobieta.
Detektywie, jakiś komentarz?
Macie jakieś ślady?
To oczywiste, że się przestraszył.
Ta kobieta musiała go zaskoczyć.
Możesz wstać?
Udajesz twardą, ale wiem, że się boisz.
Widziałeś kiedyś Jokera?
Co?
Inni tylko o nim słyszeli w telewizji,
a ja słyszałam jego kaszlnięcie tuż przed sobą.
Kłamałabym, mówiąc, że się nie bałam.
Nadal mam bóle głowy i niestrawność,
gdy śni mi się ten dzień.
Miewasz takie sny?
Wiesz, jak to się nazywa? Zespół stresu pourazowego.
Gdy zobaczyłam tę wiadomość na ścianie, aż dostałam gęsiej skórki.
Mogłem siedzieć cicho.
Jeśli się niepokoisz, zamknij bar na kilka dni i...
Nie ma takiej potrzeby.
Nawet gdy cała dzielnica wiedziała, że widziałam Jokera,
nie zamknęłam go nawet na dzień.
Czemu miałabym się bać jakiegoś szaleńca?
Nic nie może mi zrobić.
„Trzymaj się z dala”.
Daję mu to do zrozumienia od pięciu lat.
Nasi sąsiedzi nie są zbyt bystrzy.
Nie widzą, że masz pazurki.
Pazurki?
Tak.
Szczekają te psy, które się boją.
Te, które łatwo przestraszyć,
rzucają się na inne psy, trzęsąc się ze strachu.
Z początku możesz wyglądać na przegraną.
Ale masz śmiałość i odwagę.
Tego jeszcze nie słyszałam.
Mówiłem, że będę cię chronił,
ale teraz już wiem.
Nie jesteś typem kobiety, którą trzeba ratować.
Do dziesiątego roku życia biłam chłopców.
Wydajesz się dzięki temu
jeszcze seksowniejsza.
Oszalałeś? Boże.
KAMELIA
Nie mogę do przepychania rur ciągle wzywać Heung-sika.
To ma być lepsze niż bezdomność?
Powinnam spytać Dongbaek o pokój?
Nawet ktoś taki jak ona się wścieknie, gdy dowie się,
że jej depozyt przepadł.
Jak w tym tempie zarobię 100 milionów wonów?
Kiedy pojadę do Kopenhagi?
Też chcę jechać na narty.
Ja pana szanuję.
Szanuje?
Szanuje...
Co to?
No Gyu-tae, człowiek o sercu czystszym niż kraby z Ongsan.
Służę ludziom i znam ich pogrzeby.
Potrzeby.
Co?
Znasz „pogrzeby” ludzi?
Wiesz, kto i kiedy zostanie pochowany czy co?
„Potrzeby”, nie „pogrzeby”.
Potrzeby ludzi.
Nie pogrzeby, a potrzeby.
Cholera.
- Jeśli nie umiesz... - Czego?
Używaj koreańskich słów. Mówiłam ci.
Po co sprawdzasz mój profil?
Po co to czytasz, do cholery?
Nie wolno mi? Jestem twoją żoną.
To literówka.
Potrzeby, wiem. Umiem to zapisać.
To przeliteruj.
Nieważne. Po prostu to popraw.
Nie szanujesz mnie, prawda?
Co?
Własny dom jest dla mnie fizycznym i psychicznym więzieniem.
Przez ciebie nie udało nam się spłodzić syna,
który przedłuży ród.
Oczywiście.
Jestem na 99% pewien, że to żart.
- Co jest? - Co?
Hyang-mi!
Wypaliłaś to zapalniczką?
Tu nie wolno palić.
Komendancie?
To nic takiego, prawda?
Tak.
Joker był wtedy na topie.
Powinnam to zmazać. Trochę mnie przeraża.
Dongbaek,
- czy ty... - Nic.
To nic takiego.
Nie wolno dać się przestraszyć takiej głupocie.
Nie zadręczaj się tym.
Czemu tak się speszyliście?
- Co? - Bzdura.
Skądże.
Pil-gu tak trzęsą się nogi po powrocie z salonu gier.
O co chodzi?
Dlaczego...
Dongbaek,
kamera na zewnątrz działa, prawda?
Ktoś wszedł tu w nocy
i wypalił tę wiadomość?
Czy ktoś poza Jokerem byłby na tyle szalony?
Nie wyciągajmy pochopnych wniosków
i najpierw sprawdźmy monitoring.
Działajmy strategicznie,
pamiętając o bezpieczeństwie Dongbaek.
Zostałeś komendantem?
Czy to Joker, czy nie,
ktoś włamał się do jej baru.
Czemu się tak unosisz?
Byłeś u Yeong-sim?
Proszę już dać spokój z tą Yeong-sim!
Czy ty krzyczysz na swojego szefa?
Co za brak szacunku!
Jest pan komendantem policji. Jak może pan tak kłapać dziobem?
Mógł pan powiedzieć, że to nic takiego,
a pan ją zapytał o kamerę.
W porządku.
Tylko tobie zależy i tylko ty masz kwalifikacje.
Nie wierzę.
Dopiero co odbudowałem jej wiarę w siebie,
a pan musiał ją wystraszyć.
Ty...
Czemu straszy pan kobietę o sarnich oczach?
„Sarnich oczach”?
Korea to państwo konstytucyjne.
Każdy ma prawo
sprzedawać w spokoju smażoną wieprzowinę.
O co chodzi?
Ty...
Co? Już dobrze. Ma pan rację.
Patrzcie go.
Nie do wiary.
W końcu jesteś prawdziwym policjantem.
To się nazywa poczucie obowiązku!
Sarnie oczy...
Sarnie oczy?
Komendancie,
nie przyjęli pana do policji ze względu na wyniki egzaminu, co?
Jeśli zaatakuje, łatwo się nie poddam.
Nie boisz się?
Nie, jestem dzielna.
Jestem dzielna, czego mam się bać?
Masz jaja.
Zrozumiesz, jak zostaniesz matką.
Czesne za szkołę
jest straszniejsze niż jakiś morderca.
Mamo, chodźmy.
Jeszcze nie skończyłeś.
Czemu nie jesz tyle, co dawniej?
Pierwszego dnia będziecie zmęczeni, więc od razu pójdziecie spać.
Następnego dnia
gramy mecz towarzyski ze szkołą z Qingdao.
A następnego jedziemy do wesołego miasteczka.
SZKOŁA PODSTAWOWA W ONGSAN
Gadajcie, a się rozmyślę, jasne?
- Tak. - Tak.
- Głośniej! - Tak!
A teraz smacznego.
Podobno nie jedziesz z drużyną do Chin.
Dlaczego?
Bo nie chcę.
Dlaczego?
Nie muszę trenować poza sezonem.
I tak jestem lepszy niż Jong-gu z czwartej klasy.
Naprawdę? Jesteś lepszy niż Jong-gu?
Wszyscy mówią, że jestem urodzoną gwiazdą.
Poza tym to żaden trening.
Jadą tam się bawić.
W Qingdao będzie fajnie.
Będzie jagnięcina i wyjazd do wesołego miasteczka.
Za 480 000 wonów
mogę cieszyć się tym
tutaj.
Za 480 000 wonów mogę zagrać w 1000 gier na automatach,
może nawet jechać do USA.
Mama nie musiałaby sprzedawać 48 dań z wieprzowiny.
- Żartujesz? - Frajerzy.
Kto jeździ na obozy sportowe?
Czemu wszyscy tam jadą?
Chcesz powiedzieć, że nie jedziesz,
bo kosztuje 480 000 wonów?
Jadą tam tylko frajerzy.
Ja nigdy nie będę jednym z nich.
Nie mów, że nie masz co jeść.
Może pan tu spojrzeć?
Uśmiech.
- Oczywiście. - Tutaj proszę.
- Proszę spojrzeć tutaj. - Świetnie.
Jeszcze tutaj.
Możemy prosić o uśmiech? Wspaniale.
Jeszcze raz. Dziękuję.
Proszę spojrzeć w ten aparat.
- Naturalnie. - Uśmiech!
Oczywiście.
KLUB WOLONTARIUSZY Z ONGSAN
- Można jeszcze raz? - Jasne.
- Dobrze. - Świetnie.
Tak. Jest najlepszy.
Po co on to robi?
Chce kandydować w wyborach.
Świetna robota.
Byłem pijany? Jestem aż tak stary?
Nie prosiłem, żebyś mnie nosił.
- Niewiarygodne. - Chciałem okazać lojalność.
Przed kamerami.
To nie tak, proszę pana.
Udawanie mojego dobrego kumpla
nie zapewni ci nominacji.
Muszę dbać o własne interesy.
Chciałem zaprosić do pana restaurację z łososiem mazu.
Zabieram tam tylko bliskich znajomych.
Podają sushi i gulasz...
Jesteś śmieszny.
Zapraszasz restaurację do mnie?
Jak chcesz działać w polityce, gdy ledwo mówisz po koreańsku?
Naprawdę nie wiem, jak wyrwałeś tę prawniczkę.
Jedźmy.
Przepraszam. Czy muszę znosić te upokorzenia?
Jeden drobny błąd.
Prawdziwy lider nigdy nikogo nie upokorzyłby publicznie.
Dlatego chcę działać w polityce.
Szlag.
Cholera.
Nie, nie pokażę ich wam.
To nie nasza wina, że najadł się pan wstydu.
Nie pokażę.
Panie No.
Po co się denerwować?
Nadużywacie władzy, by dostać moją własność.
Czemu mam udostępniać wam nagrania z monitoringu?
Macie nakaz aresztowania?
Chce pan zostać aresztowany?
Pod jakim zarzutem?
Jakbym gadał do ściany.
Co masz na myśli? Tu nie ma ściany.
Nie mówiłem dosłownie. Nie do wiary.
Idź stąd, dobrze? Poczekaj tam.
Nigdy się z nim nie dogadam.
O co chodzi? Kogoś napadnięto na ulicy?
Nie, ktoś włamał się do Kamelii.
Było już zamknięte,
więc Dongbaek nic się nie stało.
No a...
- co z... - Niczego nie ukradziono.
Nie o to chodzi.
Co z Hyang-mi?
Interesuje was tylko Dongbaek?
Nic jej nie jest.
Da nam pan te nagrania?
Niestety nie mogę.
Proszę nie być upartym. I tak w końcu je zdobędziemy.
No ale...
wiesz.
To atrapa.
Co?
Na takiej ulicy niepotrzebne są kamery.
Zamontowałem atrapę.
Komendancie. Z takimi jak on też musimy rozmawiać jak policja?
„Z takimi jak on”? A co ze mną nie tak?
Kim jesteś, by mnie oceniać?
W pana życiu coś nie jest atrapą?
Atrapa czy nie, sprawdza się.
Kupił chleb, mleko i antrykot.
Musicie przestać pisać w Internecie
złośliwe komentarze na temat Kang Jong-ryeola, jasne?
- Tak. - Tak.
- Głośniej! - Tak!
- Dobrze. - Lubisz antrykot?
Czemu pan ciągle do mnie mówi? Nie mogę się skupić.
Wiesz, jaki jest drogi?
Muszę chociaż wiedzieć, czy go lubisz.
A zapłaci pan?
A myślałeś, że wam każę płacić?
W takim razie zamiast antrykotu...
MARYNOWANE KRABY Z ONGSAN
Nie wierzę, że lubisz marynowane kraby.
Zawsze jem tam za darmo.
Babcia dużo przeklina, ale jest miła.
Ustalanie ojcostwa szczeniaków to nie zadanie dla posterunkowego.
Yeong-sim chce cię zabić, bo do niej nie przyszedłeś.
Obieranie czosnku w godzinach lunchu też nie leży w moich obowiązkach.
Pani Kwak, przyprowadziłem klientów.
- Ich wszystkich. - Co się dzieje?
Rety, pan Kang. Co pana tu sprowadza?
- Znów się spotykamy. - Pan Kang.
Tak.
Pani Kwak, proszę wziąć od niego autograf i powiesić go na ścianie.
- Dobrze. - Ja też tu jestem.
Seung-yeop. Czemu łazi za tobą taka wielka grupa dzieciaków?
Jesteś Flecistą z Hameln?
Jedzcie.
Pil-gu, proszę. Jedz.
Czemu pan się do nas przyłączył?
Zapłacę za swoje jedzenie.
Nie powinien pan patrolować okolicy?
Policjanci też muszą jeść.
Racja, powinniście.
I jestem synem właścicielki.
- Jestem... - Chcesz się napić?
- Nie. - ...spadkobiercą tej restauracji.
- Ale muszę podzielić się z braćmi. - Rozumiem.
Nie lubisz marchewki?
Nie.
Ogórków też nie jadasz?
Skąd pan wie?
Musisz jeść wszystko, by urosnąć duży.
Widzisz? Jesteś najniższy, bo wybrzydzasz.
Jeszcze urośnie.
W liceum będzie miał już co najmniej 180 cm.
Skąd pan wie, panie Kang?
Niektóre dzieci wolniej rosną.
Chce pan więcej ryżu?
Nie, zjem od niego.
- Skończyłeś? - Tak.
Zaraz, to...
Wiem, że to dzieciak,
ale nie krępuje się pan.
Przez treningi drużyna nie mogła jechać na szkolną wycieczkę.
Nazywamy to obozem treningowym, ale to raczej wycieczka dla tych dzieci.
Czemu wszystkich nie wyślecie na ten obóz?
Pokryję koszty.
Co? Dlaczego?
To coś w rodzaju stypendium.
Wiedziałem. Głosy najlepiej zdobywać w swojej byłej szkole.
Czemu niesie mi pan plecak?
Co?
Szukam pretekstu, by tam iść, nie przejmuj się mną.
Pil-gu, uderzasz lewą ręką?
Mamo!
Mamo! Jadę do Chin.
- Co? - Wszyscy jedziemy na stypendium.
Ja też mogę. Ale się cieszę.
Na obóz treningowy?
Tak, tylko ja i Ho-jun z czwartej klasy nie mogliśmy jechać,
ale teraz możemy.
Pojedziemy do wesołego miasteczka i będziemy jeść jagnięcinę.
Ciekawe, co jeszcze.
Chcesz tam jechać?
- No pewnie. Polecimy samolotem. - To czemu mówiłeś, że nie pojedziesz?
Bo to koszt 480 000 wonów, a ty nie masz pieniędzy.
- Pewnie, że mam. - Zawsze powtarzasz:
„Na nic nie mam pieniędzy”.
Nie mówiłam poważnie.
To nie zmartwienie dla ośmiolatka.
Ten Kang Jong-ryeol jest walnięty.
- Co? - On za wszystko zapłaci.
KAMELIA
Powiedziałem, że pomogę, a nie zrobię wszystko sam.
Nie wkładaj tam tego.
Dongbaek, to nie pojemnik tej twojej przyjaciółki?
Tak, mam jej go oddać.
Dongbaek ma tu jakąś przyjaciółkę?
Owszem. Najtwardszą babkę w okolicy.
Musi być godna zaufania.
Aż tak się cieszysz?
Nic ci nie wychodzi, a mimo to nucisz.
Tak, nawet nie muszę iść na automaty.
Możesz iść, jeśli chcesz.
Pozwalam ci tam chodzić trzy razy w miesiącu.
Ty też się cieszysz, że jadę do Chin za darmo?
Nie, to okropne.
Czemu?
Wolę, żebyś myślał
o wagarowaniu na automatach.
Nie chcę, żebyś zastanawiał się,
ile wieprzowiny muszę sprzedać, żeby zarobić 480 000 wonów.
Nie masz 140 cm wzrostu, a zachowujesz się jak dorosły.
Czuję się winna.
Kiedy mam pokroić całą tę rzodkiew?
To jakiś pojedynek? Kto zrobi więcej kimchi?
Kto to wszystko zje?
Jak się podzielimy, zrobimy to raz-dwa.
Najlepsze w robieniu kimchi jest dzielenie się z innymi.
Jak chcesz się dzielić, to ze wszystkimi.
Nie pomijaj wykluczonych.
Niby czemu? Ci, których nie znoszę, nic nie dostaną.
Nie karmię ludzi, którzy zaleźli mi za skórę.
To dla twojego najstarszego brata, to dla drugiego,
a to dla mojej psiapsióły.
Masz psiapsiółę?
A co? Nie wolno mi?
To miasto uwielbia takie przyjaźnie.
Kogo? Tę panią od ciastek?
DONGBAEK
Dongbaek.
Dongbaek idzie.
- Wskakuj. - Po co?
- Wózek wygląda na ciężki. - To zaraz za rogiem. Nie trzeba.
No wsiadaj.
Ty to jesteś kochana.
Nie musisz zawsze przynosić pełnego pojemnika.
Pani Kwak, ile kosztuje młoda rzodkiew? Chyba jest droga?
Jakieś 7000 za pęczek. Nazywamy ją też złotą rzodkwią.
Tak dużo mi pani dała.
Nie poznałaś mojego najmłodszego syna, co?
Gdzie on jest?
Heleno, gdzie poszedł?
Nie wiem.
Na pewno umie być uprzejma, ale robi to celowo.
Pani najmłodszy syn, ten, który niedawno wrócił?
Tak.
Zwiał podczas krojenia rzodkwi.
- Zwiał? - Tak myślę.
Robi tak od czasów technikum rolniczego.
Co? Po co opowiadasz jej takie rzeczy? Czekaj.
Nie chciał się uczyć i ciągle uciekał,
aż został najgorszym uczniem w klasie.
Miał najgorsze oceny? O rany.
Tak, trzy lata z rzędu.
Boże, co z nią?
Myślę,
że bycie ostatnim jest tak samo trudne jak bycie pierwszym.
Ale zawsze taki był.
Wszystko albo nic.
Widać mężczyźni z Ongsan tacy są.
A co? Znasz kogoś takiego?
Ostatnio przychodzi do mnie taki jeden.
Przypomina mi niedźwiedzia grizzly.
Nie zadawaj się z takimi mężczyznami.
To tandeciarze. Tego nie zmienisz.
Ale Kubuś Puchatek jest uroczy, prawda?
W końcu włożyłaś sukienkę.
Nie za krótka? Widać mi kolana.
Nie przejmuj się innymi i ubieraj się jak lisiczka.
Lisiczka?
Może znajdziesz jakiegoś
miłego i zdrowego męża, który zobaczy, jaka jesteś piękna.
Znowu pani to powtarza. Mam dość roboty przy Pil-gu.
Samotna matka to ciężar także dla Pil-gu.
Nie możesz całe życie być tylko jego mamą.
Kochanym maleństwem będzie tylko, póki będzie przy tobie.
Jak się ożeni i cię zostawi,
będziesz jak pusta skorupa. Jak matka Du-sika i Gyu-sika.
Powinnaś wyjść za mąż, nawet gdybyś miała się rozwieść.
Wdowieństwo to samotna podróż.
Mógł pan po prostu wejść. Po co kazał mi pan wsiadać?
Słyszałem, że się do was włamano.
Ja nic nie wiem. Podobno ktoś wszedł.
Ale gorliwa Dongbaek nie weźmie wolnego.
Czyli Dongbaek
też darzysz szacunkiem?
Co?
Kogo w Ongsan jeszcze szanujesz?
- Szanuję? - Są tacy ludzie?
Akurat szanuję.
Gdyby były choć trzy takie osoby,
nie żyłabym w ten sposób.
Jeśli się nudzisz, zajrzyj do schowka.
Po co?
Co to? Zaczynam się bać.
Liściki się otwiera i czyta.
Nie znalazłem tego po drodze.
Zapłaciłem za to własną kartą kredytową.
Weź wolne i jedź.
Z kim? Z panem?
Jeśli chcesz jechać osobno, nie ma problemu.
- Tylko pan i ja? - Jak chcesz, mogę prowadzić.
Ale możesz też pojechać autobusem.
Wyszedłem na wyluzowanego?
O co chodzi z biletem na narty wodne, panie Gyu-tae?
A jak myślisz? Narty to narty.
Narty.
Będziemy korzystać z wodnych nart, nie łóżka.
Nie mogę nawet zaprosić cię na narty?
Łóżka? Czy to był suchar?
Łóżka?
Co ja gadam?
Wodne narty,
wodne łóżko.
- Czy pan ze mną flirtuje? - Co?
Czemu ma pan takie czerwone uszy?
To urocze.
- Dongbaek, tędy. - Nie.
Nie przychodź teraz.
Dobrze. Będę pięć kroków za tobą.
Nie, chcę, żebyś na targu trzymał się
co najmniej 500 m ode mnie.
Technicznie rzecz biorąc, targ ma ledwo 400 m długości.
Nie uważasz, że 500 m to za dużo?
Yong-sik.
Byłeś kiedyś samotną matką
prowadzącą restaurację sprzedającą alkohol?
Słucham?
Gdybyś był, wiedziałbyś, jakie to okropne, gdy o tobie plotkują.
Jestem...
samotną matką z dzieckiem.
Pil-gu szybko łapie takie rzeczy.
Pozwoliłam ci za sobą chodzić, bo wykręciłeś się tym,
że robisz to jako policjant.
Mam nadzieję, że uszanujesz to, że jestem matką, Yong-sik.
Oczywiście.
Czekaj, Dongbaek.
Potajemne spotkania mężczyzny i kobiety
mogą stać się źródłem plotek.
Ale jeśli powiem wprost: „Lubię ją.
Bardzo ją lubię.
Mam gdzieś, co mówicie, bo lubię Dongbaek.
Uczucie, jakim darzę tę cudowną kobietę, jest czymś...
z czego jestem dumny!”
Jeśli tak powiem, nikt się nie odezwie.
Uważam,
że w ten sposób pokażę dobre maniery.
Jak o tym pomyśleć, to nigdy...
Nie powinnam iść z tobą na ślub kolegi?
I jak miałbym cię przedstawić?
Skandal tylko narobiłby mi kłopotów.
Nikt nigdy nie był ze mnie dumny.
Czemu on się tak szczerzy?
Yong-sik, nie udawaj, że przyszedłeś tu na injeolmi.
No idź tam.
Wystarczyło jedno słowo.
Aż 8000 wonów?
Czemu tak zdrożała?
Bierzesz czy nie?
Słyszałam, że kosztuje 7000.
To idź ją kupić gdzie indziej.
Tylko my mamy młodą rzodkiew.
Ale...
Tajemnicza ta młoda rzodkiew.
Mama mi mówiła, że wczoraj kupiła ją za 7000.
Czemu jej chce pani sprzedać za 8000?
Monopolizacja rynku psuje gospodarkę.
To przestępstwo gospodarcze.
Wiem, że ją lubisz.
Ale nie rób tego kobiecie,
która się tobą zajmowała, jak byłeś mały.
Co? Przestępstwo?
Mówiliśmy o młodej rzodkwi. Proszę nie zmieniać tematu.
Czasem nie wiem, czy Yong-sik jest policjantem,
czy gorylem Dongbaek.
Właśnie.
Yeong-sim nadal na niego czeka.
Ale Yong-sik ciągle jest zajęty łażeniem za Dongbaek.
Przeklęta Yeong-sim.
Nie możesz nam tego robić.
My cię wychowałyśmy.
Złamiesz matce serce, gdy dowie się, co wyprawiasz,
ty naiwny głupku.
- Ja tylko... - Nie, w porządku.
Kupię je innym razem.
Ale...
Więcej nie próbujcie z niej zdzierać.
Prędzej sam wykupię tę rzodkiew.
Yong-sik.
Chcę zapłacić te 8000 za rzodkiew.
Kiedyś było lepiej.
Znasz te kobiety?
Dla nich źródłem plotek są nawet nowe moje buty albo fryzura.
Myślą, że próbuję cię uwieść.
Dongbaek.
Obchodzą cię nowe buty pani Jeong?
Od fryzury po buty,
jak myślisz, czemu tak się tobą interesują?
Bo jestem ładna, tak?
Nie.
To oczywiste.
Boże, wiedziałam. Mam dość tego tekstu.
To dlatego, że jesteś...
Jak to się mówi? Lokalną celebrytką.
Interesują się twoim życiem,
bo tak bardzo się wyróżniasz.
Nie masz pojęcia, jak jesteś popularna.
Dlatego nie rozumiesz, czemu się zdenerwowałem.
Chyba nie jesteś głupsza ode mnie?
Do czwartej klasy miałam dobre oceny.
To czemu nie rozumiesz, co czuję?
Nawet okoliczne psy już wiedzą. Czemu tylko ty tego nie pojmujesz?
Czemu każdą rozmowę kończysz wyznaniem miłosnym?
Dongbaek musi być naprawdę czarująca.
Yong-sik zupełnie stracił dla niej głowę.
Myślałam, że oglądam operę mydlaną.
Wyglądał, jakby miał nas zaatakować, jeśli zrobimy coś Dongbaek.
Myślałam, że interesuje go tylko piłka,
ale to romantyk.
Ach ten Yong-sik.
Obgadujecie mojego syna?
Przestraszyłaś mnie.
Seung-yeop wam powiedział?
Słyszałaś o tym?
Dacie mu spokój? Da sobie radę.
- Naprawdę chcesz dać mu spokój? - Yong-sik potrafi być przebiegły.
Co?
Myślałam, że to głupek, który o niczym nie ma pojęcia.
Ale okazuje się, że ma wielkie ambicje.
Najpierw związek z prawniczką.
A teraz chce przejąć moją restaurację.
- Masz świeże ciastka? - Tak.
- Zrobię mu z nich zupę. - Są w środku.
- Jaką prawniczką? - Nie wie, co mówi.
Myli się, prawda? Prawniczka, jasne.
Ile ci spakować?
Tylko narobisz mi wstydu.
Wezmą mnie za przebiegłą smarkulę, która uwiodła kawalera.
Nie chcę, by tak o tobie mówiono.
To jak myślisz, co powinieneś zrobić?
Naprawdę muszę uczyć cię jak Pil-gu?
Jak ktoś będzie cię obgadywał, dam mu nauczkę.
Choć oczywiście nie powinienem.
O tym właśnie mówię.
Możesz chociaż udawać, że mnie nie lubisz?
Próby ukrycia moich uczuć zawsze kończą się fiaskiem.
Lepiej być szczerym. Nie uważasz?
Nie jestem dość bezczelny, by kłamać.
I uważam, że tanie sztuczki
i udawanie obojętności są dużo gorsze.
Wtedy dopiero by miały ubaw.
Wiesz co?
Załatwię to po swojemu.
Czyli jak?
Co to za mina?
Zadbam o to, by nikt w Ongsan nie mówił, że to ty się za mną uganiasz.
Nikt nie nazwie cię przebiegłą smarkulą.
Już ja o to zadbam.
Yong-sik.
Dokąd idziesz?
Yong-sik!
- Pani Park! - O rety.
Czemu on krzyczy?
Dongbaek nie próbuje mnie uwieść!
To ja próbuję uwieść ją!
Nie...
Lepiej stąd idź.
Prosiła, żebym trzymał się co najmniej 400 m od niej.
Ale nie mogę przestać jej lubić.
To ja chcę uwieść ją! Ja jestem przebiegłym smarkaczem!
Dobra, rozumiem. Zjeżdżaj.
Sprzedam ci tę rzodkiew za 7000.
- Przestań krzyczeć i chodź ze mną. - Proszę mnie puścić.
Nie zrobiliśmy niczego, czego można się wstydzić!
To nie cudzołóstwo! Nikt nikogo nie zdradza!
Lubię ją! To wszystko!
Lubię ją, jasne? Lubię ją!
Yong-sik wpadł w szał i wyznał swoją miłość do mnie.
A za chwilę...
Ciągle powtarzacie, że mnie wychowałyście!
Więc powinnyście lubić kobietę, którą wybrałem! Nie sądzicie?
Co ty mówisz?
Kogo lubisz?
Mamo, co tu robisz?
„Mamo”?
A za chwilę miałam stracić najlepszą przyjaciółkę.
Od nietykalnej pani Kwak do nieposkromionego Yong-sika.
Osoby, na których mogłam polegać, powoli się zmieniały.
Sama mówiłaś, że chcę wszystko albo nic.
Postanowiłem postawić wszystko na Dongbaek.
Powinnaś się ze mną napić.
Z kim jedziesz na narty wodne?
Nagle zaczęłaś pić?
A co ze spotkaniem najemców?
Nie mogę tam iść.
Nie mam tam już nikogo.
Na jej miejscu też bym była przeciwna.
Kto by chciał Dongbaek?
Powinnaś dziś zamknąć wcześniej.
Do zobaczenia później.
Uważaj na siebie.
Czyli nie będziesz pić sama.
Czemu zapłaciłeś mu za obóz?
Czemu dopuściłaś, by dziecko martwiło się o pieniądze?
Musisz wtrącać się w moje życie?
Może nie rozumiesz, bo odniosłeś sukces,
ale ja żyję trochę inaczej.
Dlaczego? Bo tylko prowadzisz bar?
Zadam ci pytanie.
Czemu akurat bar?
Wiesz, że to do ciebie nie pasuje.
Pasuje. Jestem w tym dobra.
Ktoś cię oszukał czy co?
Dlaczego sprzedajesz alkohol?
Ty mnie do tego zachęciłeś.
Co?
Zawsze gdy ci gotowałam,
mówiłeś to samo.
Czemu zawsze chcesz pić przy jedzeniu?
Jak mam się oprzeć, gdy podajesz takie pyszności?
Twoja kuchnia sprawia, że mam ochotę na alkohol.
Robisz najlepszą przegryzkę.
Pierwszy raz ktoś mi powiedział,
że robię coś najlepiej.
Oszaleję przez ciebie.
Wszyscy żyjemy z tego, w czym jesteśmy dobrzy.
Grasz w baseball, bo jesteś w tym dobry.
A ja robię najlepszą wieprzowinę, więc prowadzę bar.
Daj spokój. Byłem dla ciebie aż tak ważny?
Miałem na ciebie aż taki wpływ?
Nie miałam rodziny ani przyjaciół. Liczyłam się z twoim zdaniem.
Gdybym wiedział, że tak zrobisz, nie powiedziałbym tego.
Naprawdę przez ciebie oszaleję.
Zostawisz mnie w spokoju? Ja tylko próbuję zarobić na życie.
Czemu sprzedajesz alkohol?
Powiedz prawdę.
Szczerze? Dlatego,
że zarabiam 3500 wonów na każdej butelce soju.
Niewiele potrafię, ale gotować owszem.
Poza tym muszę wychować Pil-gu.
Nie mam się nad czym zastanawiać.
Będę pracować najciężej, jak się da.
A gdy Pil-gu dostanie się do ligi,
chcę przekazać mu wszystko, co zaoszczędziłam.
Wtedy uznam, że odniosłam sukces.
Mogłaś mieć dobre życie.
Po co się denerwujesz?
Żyj dalej swoim życiem, a ja zrobię to samo.
To czemu nadal nosisz tę bransoletkę?
To... z przyzwyczajenia.
Dla zdrowia.
Jeśli zamierzałaś tak żyć,
powinnaś była zostać.
Albo przynajmniej...
upewnić się, że cię nie znajdę.
Nasze spotkanie to nic wielkiego.
Czysty zbieg okoliczności. Nic nie musi się zmieniać.
Zignoruj mnie i rób swoje.
A ty na moim miejscu byś potrafiła?
Dowiedziałem się, że wychowujesz mojego syna.
Udawaj, że nie istnieję.
Do tej pory świetnie ci się żyło.
O czym ty mówisz? Nigdy nie żyło mi się świetnie.
Mam wszystkiego dość.
Ja też nadal o tobie myślę.
Nie da się tak po prostu zapomnieć.
I po co próbować?
Jeśli nagle o tobie pomyślę,
po prostu wracam do swojego życia.
Przecież się nie spotkamy.
A ja nie poradzę nic na to, że czasem przychodzisz mi na myśl.
Musimy żyć dalej i starać się zachować twarz.
Zapomnij o tym.
Widziałem, jak żyjesz, jak mógłbym...
Jak...
Jak miałbym cię ignorować?
Wiesz, skąd ksywa
Dziesięciomilionowy Jong-ryeol?
Dniem, w którym nie przebiegłem
z drugiej do trzeciej bazy, był 12 marca 2012.
Poważnie.
Mam tego dość.
KAMELIA
Powinna mieć dobre życie.
Jest taka miła.
Czemu nie może godnie żyć?
Co pan tu robi?
Proszę wchodzić.
Pił pan?
Nie. Mogę prowadzić.
Nie to mnie martwi.
Pytam, bo chciałem wiedzieć, po co znowu pan tu przyszedł.
Muszę odpowiadać?
Czemu ma pan czerwone oczy?
Nie twoja sprawa.
Rzecz w tym, że czuję...
Z jakiegoś powodu...
czuję się zaniepokojony.
Więc powiem ci coś jeszcze.
Daj spokój Dongbaek.
„Dongbaek”?
Bez przerwy ją podrywając, pogarszasz sprawę.
Ona ma już dość trudne życie.
Jak mam spojrzeć w twarz pani Kwak?
Nie powinieneś tu przychodzić.
Płakałaś?
Tak.
Jest mi smutno, więc płaczę.
Czemu jest ci smutno?
Przez alkohol.
Straciłam przyjaciółkę...
i czuję się jak żart.
Czemu płakałaś?
Bo czuję się
zażenowana sama sobą.
Moje życie...
jest żenujące.
Po prostu śmieszne.
W szkole byłam jedyną sierotą.
Teraz jestem jedyną samotną matką.
Jestem jedyną,
której syn musi martwić się o 480 000 wonów.
Ja też chcę mieć dobre życie,
ale świat ciągle daje mi kopniaki.
Upokarza mnie.
Dongbaek.
Nie zgrywaj słabej.
Jesteś sierotą i samotną matką,
więc ludzie mogą myśleć,
że zostałaś pokrzywdzona przez życie.
Ale bądźmy szczerzy.
Masz wielkie szczęście.
Co to za szczęście?
Może i jesteś sierotą i samotną matką,
ale dobrze wychowałaś Pil-gu
i prowadzisz własną firmę.
Nie obwiniasz innych i prowadzisz wartościowe życie.
A do tego...
pozostajesz uprzejma i pracowita.
Tak właśnie żyjesz.
Ludzie powinni cię za to szanować i chylić przed tobą czoła.
Po raz pierwszy w życiu ktoś mnie skomplementował.
Na twoim miejscu każdy by już skapitulował.
Nikt nie ma prawa cię oczerniać.
Dongbaek.
Jesteś najsilniejszą,
najbardziej upartą,
niesamowitą
i godną podziwu osobą,
jaką znam
w tej dzielnicy.
Czemu mi to robisz?
Nie mów mi takich rzeczy.
Tak się staram nie rozkleić.
Zawsze, gdy ktoś staje po mojej stronie, nie mogę się powstrzymać...
Nie stawaj po mojej stronie. Nie komplementuj mnie.
Po prostu nie.
Nie mów, że jestem ładna.
Ani że jesteś ze mnie dumny.
Nigdy nikt mi tego nie mówił.
Czuję się przez to tak... dziwnie.
Próbuję być silna. Czemu doprowadzasz mnie do płaczu?
Teraz tak mówisz, a potem...
Nie jestem Kang Jong-ryeolem.
Mam gdzieś, kto jest ojcem Pil-gu.
Obiecuję,
że ani ty, ani Pil-gu
nigdy nie będziecie
przeze mnie płakać.
Każdego dnia będę przypominał ci,
jak wspaniałą osobą jesteś,
żebyś nigdy o tym nie zapomniała.
Więc...
przestań narzekać...
i przyjmij moje komplementy.
Powinieneś uważać, Yong-sik.
A jeśli naprawdę
cię polubię?
Co wtedy zrobisz?
Czy jedna osoba może być cudem dla drugiej?
Mogłaby mi trochę pomóc.
Nic takiego nie robi.
Nie wiem, jak inni,
ale ja nie zrobię niczego, czego sobie nie życzysz.
Jeśli będziesz mnie prowokowała
- i stracę cierpliwość... - Pani Hong.
Przestanę się z tobą pieścić.
Moja mama cię lubi. Jesteście najlepszymi przyjaciółkami.
Nikt nie lubi Dongbaek. Kto miałby mnie lubić?
Nie powinien pan trenować? Po co te codzienne wizyty?
Kto je tu wyrzuca?
Nie może pan ich prosić, by współpracowali?
Złapię Jokera.
Złapię go i pokażę mu,
że zadarł z niewłaściwą osobą.
Napisy: Agnieszka Putek